۲۷ آذر ۱۳۹۶ 18 December 2017
۰
پنجشنبه ۱۶ آذر ۱۳۹۶ ساعت ۰۸:۱۲
Share/Save/Bookmark
 
ضرورتی که باید جدی گرفت
شکوه تفکر بعد از زیبایی احساس
غلامرضا بنی اسدی
 
تعریف شیعه از کلام امام صادق(ع) می خوانیم که ؛ رحم اللَّه شیعتنا خلقوا من فاضل طینتنا و عجنوا بماء ولایتنا یحزنون لحزننا و یفرحون لفرحنا.امام صادق علیه السلام فرمود: خدا رحمت كند شیعیان ما را كه از زیادى گل ما بوجود آمده و با آب ولایت (و محبّت) ما خمیر شده‏اند، در غم ما غمگین و در شادى ما شادمانند.(1) این خُلقی است که مورد تاکید مقام عصمت است که باید قدر دانست
 
شادمانی مان به اوج می رسد در عید، در شادی، چنانکه در عزا هم مثل ابرهای باران زا عمل می کنیم. این خوب است و از قضا در هندسه معرفتی امامت هم هست که در تعریف شیعه از کلام امام صادق(ع) می خوانیم که ؛ رحم اللَّه شیعتنا خلقوا من فاضل طینتنا و عجنوا بماء ولایتنا یحزنون لحزننا و یفرحون لفرحنا.امام صادق علیه السلام فرمود: خدا رحمت كند شیعیان ما را كه از زیادى گل ما بوجود آمده و با آب ولایت (و محبّت) ما خمیر شده‏ اند، در غم ما غمگین و در شادى ما شادمانند.(1)
این خُلقی است که مورد تاکید مقام عصمت است که باید قدر دانست و نگبانش بود اما این همه ماجرا نباید باشد بلکه ، در گذر از عید میلاد رسول مکرم(ص) و پیامبر بصیرت و آگاهی و حضرن صادق(ع)، امام فظیلت و دانایی، باید توش و بهره ای برگیریم که ما را در مسیر کمال، گام هایی چند به پیش برد.
نباید در جشن بمانیم بلکه باید در خویش جنبشی برانگیزیم که ما را به هدف رسالت و امامت که همانا کمال یافتن است برساند چه همه می دانیم که ؛ «احساس ديني» يك صاعقه است كه بايد ايجاد شود تا در پي آن ابرهاي «بينش ديني» بر زمين باور مردم فرو بارد و اين «ابر»بي اين «صاعقه» ممكن نيست. بر ضميرهاي تشنه ببارد. اما ممكن است صاعقه اي بجهد اما باران نبارد و اين حكايت مردمي است كه در همان گام نخست ماندند.
احساس ديني آنها را به همراهي با پيامبر كشاند و تا خورشيد وجودش مستقيم نور مي افشاند، گرم بودند و داغ و با او همراه، اما وقتي مرگ ميان رسول خدا و امت فاصله انداخت. تنها آناني بر صراط پيامبر استوار ماندند و در ادامه راه پيمودند كه درگذر از «احساس ديانت» به «انديشه ديني» رسيده بودند و در ايمان خويش «بصير» و «خبير» شده بودند و بر اساس مدل نبوي، ساخت تربيتي خويش را بنا نهاده بودند.
اينان در ادامه راه گام نهادند. اما خيل عظيمي كه پا ازمرحله احساس فراتر ننهاده بودند، نه تنها دين به آنها راه ننمود كه آنها با حفظ قالب و فرم دين بستر را براي باز توليد جاهليت فراهم كردند. تاريخ گواه است كه تمام آناني كه در برابر ائمه حق ايستادند يا به نحوي از انحاء ائمه باطل را ياري كردند. مسلمان بودند! شهادتين مي گفتند، نماز مي گزاردند و روزه مي گرفتند حافظ قرآن بودند و اهل تهجد، اما به مثل، آن ساده دلي را مانند بودند كه استمرار او بر نماز و عبادت جبرئيل را به تعجب واداشته بود كه اين همه «عبادت» چرا پاداش «عبوديت» نمي گيرد و هنگام كه به فرمان خداوند با او همكلام شد و «قلت» فهم او را دريافت فهميد كه تا «عبادت» با «بصيرت» همراه نشود «عبوديت» شكل نمي گيرد و تا «عبوديت» شكل نگيرد، «آزادي» ، «اختيار»،«تصميم سازي» و «تصميم گيري» و... معنا ندارد. عبادت بدون بصيرت، همچون علم بدون تهذيب است كه حجاب اكبر مي شود و فرد را در تار تنيده خويش گرفتار مي كند. امام علي «ع» به تيغ كينه يك نماز شب خوان قاري قرآن به شهادت رسيد كه در پوسته دين گرفتار مانده بود.
امام مجتبي هم در هنگامه اي به شهادت رسيد كه دروغي مسلم به نام معاويه، خليفه مسلمين بود؟«حسين» معناي حقيقي اسلام، هم دقيقا به نام اسلام كشته شد و در ميان قتله او كساني بودند كه براي رسيدن به بهشت و همجواري با رسول ا... و يا ساخت مسجد و... به كربلا آمده بودند. پس از آن نيز ادامه حكومت آل اميه و آل عباس جز به نام اسلام در جامعه اي كه احساس ديني شان كال مانده و بصير و مومنانه نشده بود ممكن نبود. هم اكنون نيز ادامه آن ماجراها را شاهديم. كساني به نام اسلام و با احساس غيرت ديني كاري مي كنند كه نتيجه اش به خون افتادن مومنان بصير است.
باری، آنچه هست اين است كه احساس ديني در بسياري از مسلمانان درهمان مرحله «احساس» باقي مانده است و امروز واجب ترين كار براي انديشه وران و انديشمندان مسلمان، تبديل اين احساس به بينش وفراتر بردن بينش تا بلنداي تجربه ديني است تا لب الاباب پيام رسول ا... و ثمره مجاهده ائمه حق وعالمان عامل به نتيجه برسد. به ياد داشته باشيم كه احساس مثل كف روي آب است زود از بين مي رود اما انديشه و تجربه دين زلال آب است كه جاري و ماندگار است.
اين يك واقعيت است كه هر داغي، سرد مي شود و هر احساسي آرام اما هيچ «پخته اي» «خام» نمي شود و اسلام هم نه مسلماني احساسي و خام كه مومناني پخته و بصير مي خواهد كه راه را از بيراهه بازشناسند و به پيشوايان باطل و نقابدار به نام دين،سواري ندهند که اگر چنین شد، تا قیامت، مرکب دیگران خواهند بود آنانی  که بدون بصیرت از دیانت حرف می زنند، تفنگ های پری خواهند بود از ضامن خارج در اختیار کسانی که می خواهند به دست مسلمان، مسلمان را قربانی کنند و معرکه ای برپا کنند که به دست خودما، ما را حذف کنند.
بحث جنگ و حذف فیزیکی هم درمیان نباشد، اگر هوشیار نباشیم در وادی جنگ نرم، ما را به سربازی خواهند برد پس توجه کنیم که در صراط مستقیم امامت گام برداریم که امام صادق (ع) می فرمایند: فضَلُ العِبادةُ اِدمانُ التَّفکُّرفی اللهِ و فی قُدرَتهِ؛ برترین عبادت مداومت نمودن بر تفکر درباره خداوند و قدرت اوست.(2) پس فکر کنیم و فرایند تفکر را در نهاد جان، رو به رونق قرار دهیم تا در شمار بندگانی قرار گیریم که در کلام رسالت(ص) چنین تعریف می شوند؛ پیامبر خدا(ص) می‌فرماید: «هرگاه خداوند، خیر بنده‌اى را بخواهد، قفلِ دل او را برایش می‌گشاید و یقین و راستى را در آن می‌نهد و دلش را براى راهى که در آن قدم گذاشته است، آگاه می‌سازد و دلش را پاک و زبانش را راستگو و اخلاقش را درست و گوشش را شنوا و چشمش را بینا می‌گرداند».(3) ان شاالله روز بعد از عید ما، آغاز تعمیق در تفکر و انتخاب راه با تدبر باشد.
پینوشت:
1 - الحكم الزاهرة با ترجمه انصارى - ص 467
2 - الکافی،ج2،ص55
2 - کنز العمال، ج 11، ص 96
 
 
60/56
Share/Save/Bookmark
کد مطلب : ۲۲۰۸۹
 


ارسال
 
انتشار یافته:
در صف انتشار:
۰
تکراری،غیرقابل انتشار:
۰